Zoektocht van 32 jaar

English translation at the bottom of the page

10 OKTOBER 1943

Tijdens een groot bombardement op 10 Oktober 1943 op Enschede,wat een vergissing was van

de Engelsen kwam mijn oom Jan Bathoorn, waar ik naar genoemd ben,op 7 jarige leeftijd om het leven.

Ik ben er nu nog steeds trots dat ik zijn naam mag dragen.

MEI 1945

Mijn moeder ging samen met een collega van haar werk op de vliegbasis Twenthe naar huis.

In de binnenstad van Enschede bij het oude V&D zagen ze een Engelse militair staan die een beetje verward stond te kijken.

Ze vroegen aan hem wat er aan de hand was,waarop hij antwoorde dat zijn vrachtwagen was gestolen

oude V&D in Enschede

Ze namen hem mee naar het huis van haar ouders en lichten de politie in.

Daar kreeg hij het antwoord dat de truck op het politieburo stond,omdat ze de wagen onbeheerd zagen staan.

Dit is het begin van een romance tussen een Nederlands meisje (mijn moeder) en een Engelse soldaat(mijn vader).

Er bloeide een hartstochtelijke liefdesrelatie tussen die twee.

Ze kwamen vaak bij elkaar in het huisje op de basis waar hij verbleef en ook maakten ze vele wandelingen om het vliegveld.

Ook kwam hij vaak bij haar thuis en nam dan pakje's roomboter onder zijn jack mee, die dan door het warme weer gesmolten was voor hij over was.

mijn moeder en vader

Op 10 oktober 1945 kwam er abrubt een einde aan deze relatie omdat hij van de ene op de andere dag was vertrokken

Waarom is een raadsel,maar het kan zijn dat hij is overgeplaatst.

Ikzelf heb andere vermoedens maar die kan ik hier niet schrijven.

Een paar weken later kwam ze er achter dat zij zwanger was geworden en probeerde ze via verschillende instanties er achter te komen waar hij was.

Maar daar kreeg ze geen antwoord op omdat die instanties hun soldaten beschermden.

Op 16 juni 1946 werd er een zoon geboren van 9 pond en 3 ons en die de naam van haar overleden broertje kreeg.

De baby kreeg de achternaam van zijn moeder en die baby ben ik,

Jan Bathoorn

Op 9 juli 1946 schreef ze een brief naar het Nederlandse Rode Kruis om te vragen of zij konden bemiddelen om haar soldaat te vinden om te vertellen dat hij een zoon heeft gekregen.

Ze liet een brief achter die nooit aan hem is gestuurd (zie 1966-1998)

Op 21 mei 1949 trouwde ze met mijn stiefvader en kreeg ik ook zijn achternaam.

De eerste jaren gingen ontzettend goed met mijn stiefvader, maar ongeveer vanaf mijn achte levensjaar ging het helemaal mis.

Ik heb altijd wel waardering voor hem gehad dat hij zo hard werkte.

Maar wij waren twee heel verschillende karakters

Ik vond het altijd leuk om bij mijn grootouders of bij mijn tante Sientje (de schoonzus van mijn stiefvader}te zijn.

mijn grootouders

Klik op de afbeelding om de link te volgen

tante Sientje

Zonder maar iets van het bovengeschrevende te weten vroeg ik mijn moeder op haar twaalf en een half jaar huwelijksfeest hoe het kon dat zij zolang getrouwd waren en ik al 15 jaar oud was.

Ik kreeg toen van haar te horen dat mijn echte vader een Engelse R.A.F soldaat was en dat hij door een Duitse sluipschutter was neergeschoten.

Ze toonde mij 2 briefkaartfoto's met mijn vader er op.

Later toen ik er weer om vroeg zei ze tegen mij dat ze nog nooit zulke foto's had gehad.

Vroeger geloofde je alles wat je ouders zeiden want weerspraak kenden wij toen niet.

Twee jaar later kreeg ik via mijn opoe Bathoorn te horen dat mijn vader nog wel leefde.

Ik dacht toen na, en kwam er ineens achter toen ik verwekt ben de oorlog al een half jaar voorbij was.

Een babtistenpredikant met de naam Brongers kon mij er wel meer over vertellen zeiden ze tegen mij.

Bijna 20 jaar later vond ik hem, maar hij zei dat hij er niks van wist,iets wat ik niet kan en kon geloven, omdat hij mij alles over mijn familie vertelde over die periode maar toen ik over mijzelf begon hij de hand op de telefoon legde, met zijn vrouw sprak, en daarna tegen mij zei dat hij niks weet

Ook ooms en tantes zeggen zogenaamd niets te weten over deze periode.

Waarom??,ik weet het niet.

Daarom hoop ik als ze dit lezen ze me alsnog een bericht zouden willen sturen.

Het " laat maar rusten" kan er bij mij niet in.

Of is er,waar ik een vermoeden van heb, er nog veel meer gebeurd wat niet aan de grote klok mag worden gehangen.

Daarom is mijn grootste wens ook om een keer een regressieterapie te ondergaan, maar daar ik in de W.A.O. zit kan ik dit niet betalen

Ik laat daarom het geheel maar rusten.

Op 21 Januari 1966 gingen Hennie Oostenbrink en ik trouwen en kregen we een zoon,2 dochters,7 klein- en 2 achterkleinkinderen

============English translation========== 1945-1965 OCTOBER 10th 1943 During a large bombing of the town of Enschede, which was an error made by the British,my uncle Jan Bathhoorn, after whom I am named, died at the age of 7.
I am still very proud to have been given his name.

May 1945
My mother left her work at the airbase in Twenthe with a colleague to go home.

In the centre of the town of Enschede at the old V&D they saw an English soldier standing still, looking very confused.

They asked what had happened and he replied that his truck had been stolen.

They took him home with them and informed the police what had happened.

They found out that the truck was at the police station because the police had noticed the truck and no one was with it.

This is the beginning of a romance between a Dutch girl (my mother) and a British soldier, (my father).my father and mother

They had a passionate love affair and often met at the little house where he stayed and also they had long walks around the air base.

He often visited her at home and brought her butter, hidden under his jacket which had melted because of the warmth.

The love affair ended abruptly on October 10th 1945 because he had to leave immediately.

The reason why will always remain a mystery but it is possible that he was transferred. I have my own suspicions but I cannot write about them.
A few weeks later my mother found out she was pregnant and she tried to find out where he was but she got no answer because the army have to protect their soldiers.

On June 16th 1946 a son was born, weighing 9 pound and 3 oz and she gave him the name of her deceased little brother.
The baby was given her surname and that baby was me.

Jan Bathoorn

On July 9th 1946 she wrote a letter to the Dutch Red Cross trying to find out if they could intervene and try to find her soldier, so she could tell him he had a son.
A letter was found which was never sent on to him (see 1966-1998)
On May 21st 1949 she married my stepfather and I took his surname.
The first few years went well with my stepfather, but as from the age of eight everything started to go wrong.
I have always respected him for working so hard, but we were two completely different characters.
I always loved spending time with my grandparents or with my aunt Sientje.
I knew nothing of all the above-mentioned when I asked my mother at her 12th wedding anniversary to explain the fact that I was 15 and they had only been married 12 years.
It was then that she told me that my real father was a British R.A.F soldier and that a German sniper had shot him.
She showed me two post-card photographs of my father.
Much later when I asked her again to see the photographs she said she had never had any.
In those days we did not argue with our parents and took it for granted that they told the truth.

Two years later I heard via my grandmother that my father was still alive.
It was then that I realized that I was conceived a half a year after the war was over.
A Baptist preacher named Brongers could tell me more about it I was told.
Almost 20 years later I found him, but he said he didn’t know anything about it, something that I find very hard to believe, because he could tell me all other kinds of things about my family during that period, but when I started asking questions about myself he spoke to his wife and told me that he knew nothing about it at all.
My uncles and aunts also all claim to know nothing about this period.
Why?
I don’t know.
That’s why I hope, if they ever read this, they will still send me a message telling me what happened.
I just cannot let it rest …. I wonder and I am suspicious that much more happened that could not be told.
Therefore I have one great wish, I would love to have undergone a regression therapy, but because I am unemployed I cannot afford this, so I am forced to let the whole thing rest.
I married Hennie Oostenbrink on January 21st 1966 and we had one son and two daughters.

======================