|
1969-1998
English translation at the bottom of the page MIJN LANGE ZOEKTOCHT
Op mijn 23e, na weer eens een ruzie met mijn ouders,begon het aan mij te knagen en wilde ik weten wie mijn vader was.
Ik ging naar mijn moeder en vroeg om de foto's die ze mij op mijn 15e had laten zien.
Ik kreeg ze niet van haar omdat ik het maar moest laten rusten.
Dit heeft vaak tot onenigheden geleid,met het resultaat dat ik er 32 jaar niet meer ben geweest.
Ook mijn ooms en tante's wilden me niet helpen.
Een oom van mij zei later zelfs, of ik wel een hart had omdat ik mijn moeder,zijn zus, zoveel pijn deed.
Maar er werd niet stilgestaan hoeveel pijn het mij deed.
15 jaar later heb ik op een slinkse manier de foto van mijn vader gekregen. (ik deed net alsof er een heel stuk van mij in de story kwam en zij dat alleen kon voorkomen om mij foto's van mijn vader te geven )
 de eerste foto van mijn vader
Maar nog geen naam of iets dergelijks.
Jaren later,in 1985, kreeg ik via, via eindelijk de naam en geboortedatum van mijn vader ,
Ik kon nu gelukkig verder dacht ik,maar niets is minder waar.
Tussen Nederland en Engeland staat een hele grote muur in zee.
Info over hun soldaten gaven ze niet.
In het museum van de vliegbasis Twenthe kwam ik in contact met Edo van de Laan, die graag bereid was om mij te helpen.
Vele brieven gingen naar Engeland, maar steeds weer geen info.
We gingen verhuizen naar Wolvega, Friesland en later naar Espel,in de Noord-Oostpolder
 Lloyd en Olga Rains
Toen maar geschreven naar Olga Rains,, omdat ik nog steeds niet zeker was over de herkomst van mijn vader.
Zij stuurden flayers met een beeltenis van mijn moeder er op naar vele veteranenclubs in Canada.
Maar ook hier kwam geen antwoord op.
Uiteindelijk maar geschreven naar ADRES ONBEKEND met de vraag of zij mij konden helpen. 
1n 1988 kwam er een uitzending met mij waar heel veel reaktie's op kwamen.
Anne van Egmond wist waar we over spraken want zijzelf zocht ook haar vader.
Eindelijk een verlossend antwoord dachten wij toen mevr.Ravaelly van het Nederlandse Rode-Kruis ons belde en zij dat ze gegevens had over mijn vader.
Ik moest haar na de uitzending maar even bellen.
Na met haar geproken te hebben,zij ze dat ik het maar even op papier moest zetten en naar haar moest toesturen.
Groot was mijn verbazing dat ik een brief terug kreeg, of ik eerst maar even Fl.50.= naar hun wilde overmaken.
Toen ik dit gedaan had, kreeg ik als antwoord..."je vader is dood".
Meer niet want ze gaven geen verdere info vanuit Engeland
Als laatste strohalm maar geschreven naar dagblad Tubantia, om een stuk te plaatsen met de hoop dat er nog mensen in Enschede woonden die mij meer over mijn verleden konden zeggen
Samen met Anemiek ten Thije-Boonkamp journaliste, gingen we een mooi stuk in de krant plaatsen.
Ook hier kwam geen respons op.
Een tijd later moest mijn werkgever, Engel Visscher van Globe Bv naar Londen en nam mijn info méé.
Hij zou wel eens bij het Sommersethouse gaan kijken of hij wat meer informatie kon vinden over mijn vader.
En jawel hoor,hij vond een geboorte en overlijdingakte, waarin stond dat mijn vader,Bernard Fuller op 14 -08-1921 in Leeds was geboren en op 05-01-1977 in Hull was overleden
 geboorteakte
 overlijdingsakte
Eindelijk meer gegevens over mijn vader
Weer terug in Enschede nam ik contact op met Annie Reichard
waar ik foto's van mijn vader, moeder, mijzelf en mijn grootouders liet zien.
Groot was mijn verbazing wat daar uitkwam.
Ik kan en mag niet alles zeggen.
Maar als het belangrijkste kwam als antwoord;
ik zie je vader, hij heeft een kleine farm en loopt via een pad en een bruggetje naar iemand toe.
Lees later in het verhaal of dit ook zo was.
Half Augustus 1997 kreeg ik een berichtje dat ik even contact moest nemen met B.B.C. Leeds
Daar was iemand die mij verder kon helpen
Een vrouw in Engeland hielp wel eens vaker mensen met het zoeken van hun roots.
Ik naar Dina Miles geschreven, en jawel hoor.......
Naar wat heen en weer gebeld met haar kreeg ik in November 1997 eindelijk het verlossende woord, mijn roots was gevonden
Gelukkig was Mary van Heek bij ons om mij in het begin te helpen toen Dina mij laat in de avond belde om te zeggen dat ik nog 2 zussen in Engeland heb,en dat ik die zo laat in de avond nog moesten gaan bellen.
Wat leuk was dat,ik heb 2 zussen, 2 tante's en 1 oom
Na wat heen en weer gebeld spraken we af dat we 18 januari 1998 er heen zouden gaan en zij mij alvast wat foto's zouden sturen
 eerste foto van mijn zussen
============English translation==========
MY LONG SEARCH
I was 23 and after another big argument with my parents I became more and more obsessed with finding out who my father was.
I went to my mother and asked to see the photographs she had shown me when I was 15.
She refused to give them to me and told me to let the past rest.
This led to lots of quarrels and as a result I didn't go home again for 32 years.
My uncles and aunts wouldn't help me either.
One uncle even asked me if I had a heart because he felt that I was causing so much pain to my mother, his sister.
Nobody seemed to care how much pain it was causing me.
15 years later I managed to get the photographs of my father by lying and telling my family that my story would be published in a tabloid and they could only stop it from being published if they gave me the photographs.
But still no name or any other useful information.
I got that information years later from Anja, my daughter-in-law (see thank-you) she had noticed the army number of my father on the photograph and gave it to me.
I thought I was going to be lucky now but it wasn't to be.
There is a big sea wall between England and Holland.
They do not provide any information about their soldiers.
In the museum of the airbase in Twenthe I came into contact with Edo van de Laan who very kindly offered to be of help to me.
Many letters were sent to England, but again no information was given.
We then moved house to Wolvega, Friesland and later on to Espel in the Noord-Oostpolder.
I then wrote to OLGA RAINS,, because I still didn't know anything about my father.
They sent flyers with a photograph of my mother to the many veteran clubs in Canada.
But we got no answer from there either. Finally I wrote to ADRES ONBEKEND - a television programme, asking them if they could help me.
1n 1988 it was broadcasted and I received a lot of reactions. Anne van Egmond (see thank you) knew what I was talking about because she was also searching for her father.
Finally a positive answer we thought, when mrs.Ravaelly of the Dutch Red-Cross phoned us and informed us that she had more information about my father.
She asked me to call her after the broadcast. After talking to her on the phone she told me to write my story and send it on to her.
To my amazement I got a letter back asking for a payment of 50 Fl.
After sending the money I got the answer: … "your father is dead".
Nothing more because England wouldn't provide more information.
Clutching at the last straw I wrote to the newspaper Tubantia asking them to publish my story with the hope that there might be someone living in Enschede who could tell me more about my past.
Together with Anemiek ten Thije-Boonkamp , a journalist, we were going to put my story in the newspaper.
This article also got no response. A while later my employer Engel Visser of Globe had to go to London and he took my information with him.
He offered to go to Somerset house for me and see if he could find any information about my father.
And he was lucky, he found a birth certificate and a death certificate showing that my father Bernard Fuller was born on 14.08.1921 in Leeds and died in Hull on 05.01.1977
At last I finally knew more about my father.
Back in Enschede I contacted Annie Reichard and I showed her photographs of my father, my mother and myself and my grandparents.
I was amazed at what followed.
I cannot and may not tell everything.
But most importantly for me I got the following answer:
"I see your father, he has a small farm and is walking over a small path and a bridge towards someone."
Later on you will read if this was right or not.
Half August 1998 I received a message asking me to contact the BBC in Leeds.
There was someone there who could help me continue my search.
An English woman often helped people who were searching for their roots.
I wrote to Dina Miles (see 'thank you') and yes…..
After several telephone calls with her in November 1998 I finally got the liberating word, I had found my roots.
Luckily Mary van Heek was with us to help me when Dina phoned me late at night to tell me that I still had two sisters living in England and that I had to ring them even though it was so late in the evening.
What a joy, I have two sisters, two aunts and one uncle.
After ringing backwards and forwards we agreed to go to see them on January 18th 1999 and they were already going to send me some photographs.
| 
