Voorwoord

1945-1969

1969-1998

1999-Heden

Foto's Engeland

Mijn vader

Willem wilmink en Harry Banninck

st.clement danes

Slotwoord

mijn stamboom

oud enschede meer dan 3000 foto's

links

het verzet in enschede

gastenboek en contact

  English translation at the bottom of the page  
1999-Heden
 
Op 18 januari gingen we met de trein naar Engeland.
Het was best spannend,want hoe zou het gaan.
Zij zouden ons ophalen van het Liverpoolstation in Londen.
Er werd haast de gehele weg door mijn vrouw en mij niks gezegt.
 
Toen we eindelijk in Londen aankwamen stonden mijn zussen en zwager ons op te wachten en kregen we het gevoel dat we elkaar al jaren kenden.
We gingen naar het huis van Louise en Steffan in Londen.
Wat werd er wat afgepraat die avond.
Dat ik op mijn vader leek konden mijn zussen wel direct zien.
Vaak klonk er "precies vader"in het Engels als ik weer wat deed.
Na 2 dagen in Londen te zijn geweest gingen mijn zussen en mijn vrouw en ik naar Manchester waar Kim woont.
 
Zij werkt er als doktersassistente in het ziekenhuis van Manchester.
De volgende dag gingen we ons 33jarig huwelijksfeest vieren.
We werden door mijn zussen en de dokter,waar Kim voor werkt,(een hele fijne vent) uitgenodigt om mee te gaan naar het Italiaanse restaurant waar Peter,de zoon van Kim, werkt .
We kregen een hele feestmaal opgediend en vierde tot in de late uurtjes door.
 
De volgende dag gingen we naar Hull waar mijn oom en tante's wonen.
Wat een onthaal was het daar ook, al was één tante van mij er niet helemaal zeker van dat ik een zoon was van Bernard.
Later toen we weg gingen was ze helemaal bijgedraaid.
We hadden geluk dat mijn oom een paar Hollandse vrienden had die ons vaak bij konden staan met de taal.
Tante Nora had al een paar dagen in de keuken druk bezig geweest.
Tjonge, wat kan die vrouw koken(zie foto's engeland).
S'avonds gingen we weer terug naar Manchester om de volgende dag weer terug te gaan naar Londen.
Daar gingen mijn zus en zwager nog met ons door de stad lopen om de echte Londense Big-Ben te zien.
Ook zijn we naar ST.CLEMENTS DANES( zie pagina}gegaan.
In deze kerk liggen allemaal boeken met de namen van overleden R.A.F. soldaten.
Het is echt de moeite waard om deze kerk te bezoeken.
mijn vader met Eleen ,de moeder van mijn zussen
 
Later zijn mijn zussen bij mij thuis geweest en zijn wij ook daar nog keer op bezoek geweest. 
 10 jaar later 2010Jammer genoeg moet ik meedelen dat het contact met mijn Engelse familie nu op een heel laag pitje staat.
Maar uit ervaring weet ik dat dit met veel meer Engelse bevrijdingskinderen het geval is.
Het komt door de aard en karakter van de Engelsen
Wat dit betreft kunnen ze nog heel veel leren van de Canadese en Amerikaanse gezinnen.
Daar zijn zelfs kinderen en kleinkinderen en achterkleinkinderen op zoek naar kinderen die verwekt zijn door hun vader of opa
 
 
 
 
 
Hier de link van de uitzending van 2 mei 2010 waar ik
mijn oud werkgever Engel Visscher zocht en vond.
 
 
 
Hier het gedicht dat mijn kleindochter Melanie heeft gemaakt  en mijn andere kleindochter Lotte voorlas  tijdens het ontsteken van het bevrijdingsvuur in Glanerbrug,   Glanerbrug gemeente Enschede, op 4 mei 2006
 
Hij loopt over straat, tranen over zijn wangen 
Dezelfde plek en toch zo onbekend 
De gedachten blijven hangen 
Een dood lichaam, een meisje rent 
Ze is bang, bang om te gaan 
Maar ook bang om te blijven 
Bang om te blijven staan 
Het valt niet te beschrijven 
Mijn opa houd zich stil 
Laat niets merken van zijn verdriet 
Maar als je iets over de oorlog weten wil 
Duurt het niet lang voor je het oorlogskind in opa ziet
 
 
  ============English translation==========  
 
1999 / present
 
On January 18th we went to England by train.
It was very exciting, because we didn't know what to expect.
We were going to be met at Liverpool station in London.
My wife and I hardly spoke a word to each other during the whole journey.
When we finally arrived in London, my sisters and brother-in-law were waiting
for us and we felt as though we had known each other for many years. We went to Louise and Steffan's house in London.
Needless to say we talked quite a lot that evening.
My sisters could see that I resembled my father very much.
They kept on saying " exactly like father" in English if I did something.
After two days in London, my sisters, my wife and I went to Manchester where Kim lives.
She works as a doctor's assistant in the hospital of Manchester.
The next day we celebrated our 33rd anniversary.
We were invited by my sisters and the doctor who Kim works for (a very kind man) to go out to dinner at the Italian restaurant where Peter, Kim's son works.
We were served a grand meal and celebrated until the early hours.
 
The next day we went to Hull where my uncle and aunts live.
We were very welcome there as well even though one aunt wasn't really sure that I was Bernard's son.
Later, when we about to leave she had completely changed her point of view.
We were lucky that my uncle had Dutch friends who helped us a lot with the language translations.
Aunt Nora had been very busy in the kitchen for several days.
Boy, can that woman cook! (see photo's England)
At night we went back to Manchester to return to London the next day.
There my sister and brother-in-law took us to the city to see Big Ben.
We also went to ST.CLEMENTS DANES( see page).
In this church there are books with the names of deceased R.A.F. soldiers.
It really is worthwhile visiting this church.
 
Later my sisters came to our house to visit us and we went to visit them once again as well.
 
 
======================