|
English translation at the bottom of the page
Op 18 januari gingen we met de trein naar Engeland.
Het was best spannend,want hoe zou het gaan.
Zij zouden ons ophalen van het Liverpoolstation in Londen.
Er werd haast de gehele weg door mijn vrouw en mij niks gezegt.
Toen we eindelijk in Londen aankwamen stonden mijn zussen en zwager ons op te wachten en kregen we het gevoel dat we elkaar al jaren kenden.
We gingen naar het huis van Louise en Steffan in Londen.
Wat werd er wat afgepraat die avond.
Dat ik op mijn vader leek konden mijn zussen wel direct zien.
Vaak klonk er "precies vader"in het Engels als ik weer wat deed.
Na 2 dagen in Londen te zijn geweest gingen mijn zussen en mijn vrouw en ik naar Manchester waar Kim woont.
Zij werkt er als doktersassistente in het ziekenhuis van Manchester.
De volgende dag gingen we ons 33jarig huwelijksfeest vieren.
We werden door mijn zussen en de dokter,waar Kim voor werkt,(een hele fijne vent) uitgenodigt om mee te gaan naar het Italiaanse restaurant waar Peter,de zoon van Kim, werkt .
We kregen een hele feestmaal opgediend en vierde tot in de late uurtjes door.
De volgende dag gingen we naar Hull waar mijn oom en tante's wonen.
Wat een onthaal was het daar ook, al was één tante van mij er niet helemaal zeker van dat ik een zoon was van Bernard.
Later toen we weg gingen was ze helemaal bijgedraaid.
We hadden geluk dat mijn oom een paar Hollandse vrienden had die ons vaak bij konden staan met de taal.
Tante Nora had al een paar dagen in de keuken druk bezig geweest.
Tjonge, wat kan die vrouw koken(zie foto's engeland).
S'avonds gingen we weer terug naar Manchester om de volgende dag weer terug te gaan naar Londen.
Daar gingen mijn zus en zwager nog met ons door de stad lopen om de echte Londense Big-Ben te zien.
In deze kerk liggen allemaal boeken met de namen van overleden R.A.F. soldaten.
Het is echt de moeite waard om deze kerk te bezoeken.
mijn vader met Eleen ,de moeder van mijn zussen
Later zijn mijn zussen bij mij thuis geweest en zijn wij ook daar nog keer op bezoek geweest. 10 jaar later 2010Jammer genoeg moet ik meedelen dat het contact met mijn Engelse familie nu op een heel laag pitje staat.
Maar uit ervaring weet ik dat dit met veel meer Engelse bevrijdingskinderen het geval is.
Het komt door de aard en karakter van de Engelsen
Wat dit betreft kunnen ze nog heel veel leren van de Canadese en Amerikaanse gezinnen.
Daar zijn zelfs kinderen en kleinkinderen en achterkleinkinderen op zoek naar kinderen die verwekt zijn door hun vader of opa
Hier de link van de uitzending van 2 mei 2010 waar ik mijn oud werkgever Engel Visscher zocht en vond. Hier het gedicht dat mijn kleindochter Melanie heeft gemaakt en mijn andere kleindochter Lotte voorlas tijdens het ontsteken van het bevrijdingsvuur in Glanerbrug, Glanerbrug gemeente Enschede, op 4 mei 2006 Hij loopt over straat, tranen over zijn wangen
Dezelfde plek en toch zo onbekend
De gedachten blijven hangen
Een dood lichaam, een meisje rent
Ze is bang, bang om te gaan
Maar ook bang om te blijven
Bang om te blijven staan
Het valt niet te beschrijven
Mijn opa houd zich stil
Laat niets merken van zijn verdriet
Maar als je iets over de oorlog weten wil
Duurt het niet lang voor je het oorlogskind in opa ziet |